CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com - bewerkt door Jeroen

“Slaapwel Terri,” zei papa, terwijl hij nog een nachtzoen gaf. Ook mama kwam haar nog een knuffel geven.
En dan ging de deur dicht en hoorde Terri haar ouders naar beneden gaan. Het licht op de gang ging uit. Even was alles stil…

“De kust is veilig jongens,” bromde Teddy, “kom maar tevoorschijn.”

Drie kleine monstertjes kwamen van onder het bed. Neusje was groen en had een dikke neus waarop een brilletje stond. Bolletje was paars en leek op een bal met beentjes eronder. En het rode Slurfje, tja, die had een slurf in de plaats van een neus.
“Hallo Teddy, hallo Terri,” zeiden ze.
“Komen jullie mee? We hebben een verrassing voor jullie.”
“In Monsterland?” vroeg Terri.
“Ja,” antwoordde Neusje, die al de drankjes had uitgehaald. Een drankje om Terri en Teddy te verkleinen, zodat ze even klein zouden worden als de monstertjes. En voor Terri nog een extra drankje om te veranderen in een monster.

Even later waren ze in Monsterland. Het was altijd even wennen wanneer ze op het paarse bospaadje terechtkwamen: hier waren de bomen net omgekeerd gekleurd. De stam was groen en de blaadjes waren bruin! De zon, als die even kwam piepen tussen de bladeren, was ook niet geel, maar blauw. Monsterlijk raar allemaal.

Samen gingen ze op weg. Het eerste stuk van de wandeling was hetzelfde als wanneer ze naar het huis van Bolletje waren gegaan toen die ziek was. Maar bij een kruising waar ze vorige keer rechtdoor waren gegaan, moesten ze nu linksaf. Niet veel later kwamen ze aan een hoog lichtgeel huis met grote ronde ramen.
“Wat een mooi huis!” riep Terri toen ze het zag.
“Je hebt vast een prachtig uitzicht door die bovenste ramen,” bedacht Teddy.
“Bedankt!” zei Slurfje, “maar dat is niet de verrassing,” knipoogde hij. Hij stapte de open plek voor zijn huisje op en floot op zijn vingers.
Terri en Teddy keken elkaar aan. Wat was Slurfje van plan?

Even later hoorden ze wind zoeven. Iedereen keek naar boven. Daar vloog Sylvie! Wat was ze groot nu Terri en Teddy verkleind waren. Ze was inderdaad een struise vogel!
Sylvie maakte een bocht in de lucht en kwam terug aangevlogen voor een landing. Zoef! En ze stond op de grond, bij Slurfje. Teddy ging meteen naderbij.
“Leuk je weer te zien, Sylvie!”
Sylvie keek met een schuin hoofdje naar Teddy. Dan herkende ze hem en liet haar hoofd zakken. Teddy streelde over haar veren.
“Zie je dat oranje monstertje daar, Sylvie?” vroeg Slurfje. “Dat is Terri. Zij hielp je uit je eitje komen. Maar ze is in vermomming hier.”

Ondertussen was het oranje Terri-monstertje aarzelend naderbij gekomen. Sylvie bewoog haar hoofd naar Terri en keek haar even aan. Dan liet ze weer haar hoofd zakken, zodat Terri ook over haar veren kon strelen. Dat deed het Terri-monstertje dan ook meteen. Slurfje liep ondertussen zijn huisje in.

“Wat een leuke verrassing jongens, dank je wel!” zei Teddy.
Bolletje en Neusje lachten.
“Dat is niet de verrassing!” riep Bolletje. “Kijk eens op haar rug…”
Terri en Teddy liepen om Sylvie heen en keken op haar rug. Er waren riemen aan Sylvie vastgemaakt!
“Waarvoor zijn die riemen?” vroeg Terri verbaasd.
“Om deze harnassen aan vast te maken!” antwoordde Slurfje, die weer terug was. Hij had 2 rare dingen mee. Het leek op een broekpak, maar er hingen op verschillende plaatsen metalen ringen aan vast. Het zag er best indrukwekkend uit.
“Wie heeft zin om eens te gaan vliegen?” vroeg hij.

Vliegen, bovenop de rug van Sylvie? Dat leek Terri wel leuk. Maar aan de andere kant… Het zou vast wel heel hoog zijn. En heel snel gaan.
Teddy zag dat ze aarzelde. “Kunnen we samen op haar rug?” vroeg hij.
“Ja hoor,” knikte Slurfje, “dan moeten jullie elk een harnas aan.”

Onder begeleiding van Slurfje trokken Terri en Teddy elk zo’n broekpak aan. Dan klommen ze op Sylvie, die ondertussen op het gras was gaan zitten. Dan konden ze er makkelijker bij.
Slurfje maakte de riemen aan de metalen ringen vast en trok dan nog eens overal aan om te controleren of het goed vast zat. Dan stapte hij achteruit.
“Klaar!” riep hij. “Ga maar vliegen Sylvie!”

Sylvie stond op, nam een kleine aanloop, sloeg haar vleugels uit en… Daar gingen ze! Sylvie klom steeds hoger in de lucht, wat ging dat snel! Teddy had zijn poten stevig om het Terri monstertje heen geslagen. Zo voelde Terri zich veilig. En Teddy ook.
Sylvie maakte een paar bochten, dook naar beneden, klom dan weer omhoog… Ze liet al haar kunsten zien. Toen ze erg hoog geklommen was, konden ze heel ver zien. Daar was de zee, waar ze in gezwommen hadden op de verjaardag van Teddy! En daar was de open plek in het bos waar het huisje van Bolletje stond. En daar… Wat was dat?

Heel in de verte konden ze een berg zien, waar water uit leek te stromen. Een waterval-berg? Daar hadden de monstertjes nog niets over verteld.
Fwiiieeeeet! klonk het plots.
Sylvie dook meteen naar beneden. Ze landden terug bij het huis van Slurfje. Slurfje had Sylvie gefloten.
“Wat vonden jullie er van?” vroeg hij.
“Geweldig!” riepen Terri en Teddy tegelijk. Ze straalden. Wat een ervaring was dat geweest, vliegen op de rug van een vogel. Het had best nog wat langer mogen duren.
“Sorry dat ik jullie terugfloot, maar Neusje zei dat het tijd was om terug te gaan.”
“Eum ja, zie je… Eum… Jullie moeten terug voor de drankjes uitgewerkt zijn,” zei Neusje.
“Bedankt om daar op te letten, Neusje,” bromde Teddy, “we waren zelf helemaal niet op de tijd aan het letten.”

~~~

Mama deed de deur van de slaapkamer weer dicht.
“Had jij gezien dat haar haar zo wild was toen ze in bed kroop?” vroeg mama aan papa.
“Nee, hoezo?”
“Het springt alle kanten op. Precies of ze heeft met haar fiets hard tegen de wind in gereden.”
Papa haalde zijn schouders op. “Ze zal het morgen wel kammen. Kom, we maken ons klaar voor bed.”
Samen gingen ze de badkamer in.

“Het vliegen heeft z’n sporen nagelaten Terri,” fluisterde Teddy, “maar het was wel leuk hé?”
“Het was fantastisch!” fluisterde Terri terug. “Slaapwel Teddy!”
“Slaapwel Terri.”

Reageer!