CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com

Het was bedtijd, een tijd die Terri helemaal niet leuk vond. Elke avond vond ze het eng om in haar bed te kruipen, want ze wist dat er onder haar bed monsters zaten. Dat wist ze heel zeker. Ze had ze al gehoord.

Terwijl Terri haar tanden aan het poetsen was in de badkamer, onder het toeziend oog van haar knuffelbeer Teddy, hoorde ze papa al met zijn zaklamp komen. Samen gingen ze haar slaapkamer binnen. Papa gebruikte zijn zaklamp om in de kast te kijken. En erachter. En tussen het nachtkastje en het bed. En onder het bed. En achter de gordijnen. Maar nergens was een monster te zien…

“Je bent helemaal veilig Terri,” zei papa, “er is nergens een monster te zien. Ze zijn vast allemaal weggelopen.”
Terri knikte, maar ze wist wel beter. Zodra papa weg was, zouden ze komen. Nadat papa het verhaaltje had voorgelezen en haar een nachtzoen had gegeven, ging hij zachtjes uit de kamer.

… even was het stil…

Maar toen begon het weer, zoals elke avond. Zachte grommende stemmen die van onder het bed kwamen. Bibberend van schrik dook Terri onder de dekens met haar knuffelbeer Teddy. Maar Teddy was niet bang, Teddy was boos.

“Dit kan toch zo niet meer!” zei Teddy. “Ik zal ze eens even gaan vertellen wat ik van al dat lawaai denk!” En met die woorden kwam Teddy van onder de dekens en kroop uit het bed. Hij dook onder het bed… En dan hoorde Terri niet alleen meer de zachte grommende stemmetjes, maar ook het gegrom van haar boze Teddy. De andere stemmetjes vielen stil. Teddy was nog steeds aan het spreken.

En even later werd het helemaal stil.

Terri piepte boven de dekens om te zien wat er ging gebeuren. Daar kwam Teddy al terug het bed op geklommen. Maar daar achter hem, wat was dat? Een klein paars monstertje dat leek op een bal met beentjes eronder. En een plat rood monstertje met een slurf zoals van een olifant. En een groen monstertje met een bril op zijn dikke neus!

“Dit zijn de monstertjes die onder het bed zitten Terri,” zei Teddy. “Eigenlijk zijn ze zo erg nog niet. Ze hadden vooral ruzie omdat ze iemand te kort hebben om mee kaart te spelen.”
“En, oh, ah, het spijt ons heel erg juffrouw,” zei het groene monstertje met de dikke neus, “we – we wisten niet dat we stoorden. We deden het echt niet expres…”
Terri vond de monstertjes best grappig. “Het geeft niet,” zei ze, “ik had zelf maar eens iets moeten zeggen in de plaats van bang onder mijn deken te zitten. Weet je wat? Ik wil wel meespelen met jullie!”
“Echt waar?” piepte het paarse balletje met beentjes. “Laten we dat meteen doen!” riep het enthousiast.
Dat deden ze. De drie monstertjes en Terri speelden wel een uur kaartspelletjes! Dan begon Terri toch echt wel moe te worden en Teddy stuurde de monstertjes terug naar hun plaats onder het bed, waar ze zich braaf stil hielden zodat Terri in slaap kon vallen.

En de volgende avond? Dan ging Terri blij naar bed. Zelfs nog vóór haar bedtijd! Papa begreep er helemaal niks van… Maar hij wist dan ook niet dat ze nog wat kaartspelletjes ging spelen… met de monsters van onder haar bed!

Reageer!