Terri & Teddy en het spook in de kast

160

Casper, het neefje van Terri, kwam logeren. De ouders van Casper moesten naar een trouwfeest en daarom kwam hij bij Terri slapen. Ze had mama geholpen om de logeerkamer klaar te maken: er lagen verse kussens en lakens op het bed, de kamer was netjes gemaakt en Terri had een flesje water op het nachtkastje gezet voor mocht Casper ‘s nachts dorst krijgen.

Eindelijk was het dan zover. De auto kwam de oprit opgereden en Casper en zijn mama en papa stapten eruit. Terri en haar ouders stonden al aan de deur te wachten.

“Hoi Terri!” riep Casper, terwijl hij zijn tas uit de koffer haalde.
“Dag Casper!” antwoordde Terri. Ze ging met hem mee naar de logeerkamer en toonde hem de verse lakens én het flesje water dat ze had klaargezet.
“Da’s heel lief van je Terri,” zei Casper.
Even later vertrokken de ouders van Casper weer, en na hen uit te zwaaien gingen ze allemaal naar binnen.
“Als verrassing,” zei mama, “hebben we vanavond pannenkoeken!”
“Ooooh super!” riepen Terri en Casper blij. Ze gingen snel aan tafel zitten, terwijl mama de warme pannenkoeken bracht en papa ze klaarmaakte met boter en bruine suiker. Heerlijk!

Na een avondje tv-kijken was het bedtijd voor Terri. Ze was een beetje zenuwachtig, want de vorige keer dat Casper was komen logeren, was er ook een spook meegekomen. Het had zich in haar kast genesteld en was daar spookgeluiden beginnen maken. Terri was er heel erg bang van geweest… En hoopte dat het spook deze keer was thuis gebleven.
Maar nee hoor… Toen Terri enkele minuten in haar bed zat, begon het weer! Oeoeoeoeoe, klonk het uit haar kast. En boeoeoeoe

Maar nog vóór Terri kans had om bang te worden, kwam er een klein slurfje boven haar bed piepen.
“Wat is al dat lawaai?” vroeg het rode monstertje, dat verder naar boven klom.
“Er zit een spook in de kast…” bibberde Terri bang.
“Een spook?” zei het rode monstertje, terwijl het op zijn hoofd krabde. “Een spook zeg je… Ik heb nog nooit een spook gezien. Ik ga eens kijken!”
En toen sprong hij weer van het bed af en marcheerde naar de kleerkast.
“Voorzichtig!” fluisterde Terri hem na.

Tussen de deuren van de kleerkast zat een klein spleetje. Het rode monstertje, dat heel goed kon zien in het donker, gluurde naar binnen. En even later liep hij terug naar het bed, waar de andere monstertjes ook al waren op gekropen.
“Nee hoor, het is helemaal geen spook!” zei hij teleurgesteld. “Het is gewoon een jongentje. En ik had zo graag eens een spook gezien!” klaagde hij.

Terri besefte meteen dat het Casper was, die zich had verstopt in de kast om haar bang te maken.
“Het is Casper, die me bang wil maken. Oh, wat vals van hem. Ik wou dat ik hém bang kon maken!” zei Terri tegen haar monstervriendjes.
“Ah, oh, neem me niet kwalijk dat ik het zeg,” zei het groene monstertje met de bril en de dikke neus, “maar misschien kan dat wel. Ik heb hier een drankje,” en hij haalde een afgesloten buisje met iets oranje erin uit zijn jasje, “en als je daar van drinkt, dan verander je in een monster.” Hij keek even naar zijn buisje, en dan weer naar Terri. En weer naar zijn buisje. En dan weer naar Terri. “Maar als jij er van drinkt, dan duurt het waarschijnlijk maar een paar seconden.”

Terri had meteen een idee. Ze bedankte het groene monstertje voor zijn drankje, sloop naar de kast waar de boeoeoeoe geluiden nog steeds uit kwamen, dronk het drankje uit en deed de deur van de kast open.
Casper wist niet wat hem overkwam. Hij zat rustig in de kast boeoeoe te roepen om zijn nichtje weer ‘s lekker bang te maken, toen plotseling de deur van de kast open ging en… Wat stond daar? Een afgrijselijk oranje monster! Het had klauwen, en handen wel zo groot als die van zijn papa. In het grote oranje gezicht zag hij twee grote hoektanden uitsteken, en daarboven keken twee boze rode ogen hem recht aan!

Snel trok Casper de deur weer dicht en deed zijn ogen toe. “Mama…!!” bibberde hij angstig.
Toen ging de deur weer open. Snikkend deed Casper zijn ogen open… Maar het was gewoon Terri. Ze was ondertussen al weer gewoon zichzelf geworden want het drankje was snel uitgewerkt. Maar dat wist Casper niet.
“Er zit een mo… mo… monster in je kamer!” huilde hij.
“Een momomonster?” vroeg Terri. “Nee hoor, hier zit helemaal geen momomonster! Zat je daarom in de kast? Om mij te beschermen tegen monsters?”
“Eum… Ja, daarvoor deed ik dat,” loog Casper.
Terri keek naar de muur naast de kast. “Oh, je bent juist op tijd Casper, daar zit een oranje monster! Wat een afgrijselijk ding!” en ze wees naar de hoek van haar kamer. Casper kwam meteen de kast uitgevlogen en rende zonder omkijken naar de logeerkamer!
“Hèhè, dat zal ‘m leren,” gniffelde het paarse monstertje, dat zich samen met zijn vriendjes onder het bed verstopt had.
“Dat heb je mooi opgelost Terri!” prees Teddy haar, “Ik denk niet dat Casper dat nog ‘s zal proberen!”

Inderdaad, de rest van de avond bleef het stil in de kast. En elke volgende keer dat Casper kwam logeren, waren er géén spookgeluiden meer te horen…

Reageer!