CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com

Terri en Teddy zaten samen met mama in de wachtzaal bij de dokter. Terri wou daar eigenlijk helemaal niet zijn. Ze moest vandaag een spuitje krijgen en daar was ze een beetje bang voor. Ze had Teddy op haar schoot en hield hem stevig vast.

“De volgende,” vroeg de dokter.
Er was nog een mevrouw voor hen. Die stond nu recht en ging de kamer van de dokter binnen.
“Die mevrouw was vast erg ziek Teddy,” fluisterde Terri. “Ze zat de hele tijd te hoesten.”

“Mama?” vroeg ze even later.
“Ja schat?” antwoordde mama.
“Zou die mevrouw ook een spuitje moeten krijgen? Om beter te worden?”
“Ik denk het niet schat,” lachte mama. “Jij krijgt een spuitje om net niet ziek te worden. Voor die mevrouw is het al te laat. Zij moet nu vast pilletjes nemen, of siroop. Of uitzieken.”
“Ik zou ook liever siroop hebben,” pruilde Terri.

Even later kwamen de mevrouw en de dokter weer buiten. De mevrouw had een briefje in haar hand.
“Vast om siroop te krijgen bij de apotheek,” dacht Terri jaloers.
“Volgende,” vroeg de dokter weer. Nu was het aan hen. Samen met mama ging ze de kamer van de dokter binnen. Er stond een groot bureau met twee stoelen ervoor. Mama ging in de ene stoel zitten. Terri schoof de andere stoel gauw een beetje naar de ene kant, om dichter bij mama te kunnen zitten.

“Mama ik ben een beetje bang…” fluisterde ze.
“Geen zorgen schat, een spuitje krijgen is niet erg. Je voelt alleen maar een prikje en het hoeft maar één keer. Die mevrouw moet waarschijnlijk élke dag meerdere keren van die vieze siroop drinken,” stelde mama haar gerust.

De dokter kwam ook terug binnen. Hij zag meteen dat Terri nogal zenuwachtig was.
“Zo Terri, komen jullie een spuitje halen? Beginnen we met jou of met Teddy?” vroeg hij.
Teddy stak meteen zijn pootje in de lucht. Hij was een dappere knuffelbeer.
“Goed, kom dan maar mee naar hier,” zei de dokter terwijl hij naar de onderzoekstafel ging. “Teddy mag op de tafel komen liggen.”
Terri hielp Teddy op de tafel terwijl de dokter een spuitje klaarmaakte.
“Kijk ‘s Teddy, dit is het spuitje. Dat gaat zo in je arm – je voelt een kleine prik – hup,” legde de dokter uit. Pssssshhhht, zei hij dan. Teddy zei niks, ook geen ‘auw’. Hij bewoog zelfs nauwelijks. Teddy was een héél dappere knuffelbeer.
De dokter haalde het spuitje terug weg en deed een mooie blauwe pleister op het plekje waar de spuit was geweest. “Zo, dat is klaar. Wat denk je Terri, zou het bij jou ook lukken?”

Terri knikte. Teddy had het schitterend gedaan, dan zou het vast bij haar ook wel goed gaan. Mama hielp haar op de tafel en de dokter maakte een nieuw spuitje klaar. Mama hield haar éne hand vast en Teddy de andere.
“Even een kleine prik,” waarschuwde de dokter, en inderdaad Terri voelde een prik. Dat was niet zo leuk, maar het deed gelukkig niet lang pijn. En meteen daarna was de dokter al klaar.
“Nu nog een pleister voor onze dappere meid!” zei de dokter. Terri kreeg een mooie groene pleister.

Terwijl mama nog even met de dokter sprak, vergeleken Terri en Teddy hun pleisters. Die van Teddy bleef niet zo goed hangen op zijn dikke vacht. Terri giechelde toen ze dat zag, maar omdat Teddy wat beteuterd keek gaf ze hem een dikke knuffel. Het was eigenlijk helemaal niet erg geweest, dat spuitje.

Reageer!