Bedtijd

190

“Wie wil het verhaaltje uitblazen?” vraagt mama.
“Ik!” roepen de broertjes Job en Jelle tegelijk. Samen blazen ze heel hard en met een klap slaat het boekje dicht.
“En nu naar bed,” zegt mama. Job en Jelle zitten in hun pyjama’s op het grote bed. De haren zijn gewassen. De tandjes zijn gepoetst. En het boekje is uit. Het is bedtijd.
“Nog even springen,” zegt Jelle. Hij springt vrolijk op en neer.
“Nee, stoeien!” roept Job. Job duwt zijn kleine broertje in de kussens. Job en Jelle rollebollen over het grote bed. Ze hebben de grootste lol.

Papa komt de kamer binnen en zegt: “Nu heel snel naar jullie bed anders eet ik jullie op!”
Job en Jelle verstoppen zich gillend achter de kussens. Maar het papa monster trekt de kussens weg. Hij begint met de buik van Job.
“Dat kriebelt!” lacht Job.
Dan is het buikje van Jelle aan de beurt. “Niet buikje eten!” giechelt Jelle.
Mama vindt het ook erg grappig, maar nu is het genoeg. Het is bedtijd.

Papa tilt Jelle op en brengt hem naar zijn eigen bedje. Mama loopt met Job mee naar zijn bed en stopt hem onder de dekens. Dan komt Jelle de kamer van Job binnen gerend.
“Nog een kus en een knuffel?” vraagt Jelle met zijn allerliefste stemmetje.
Mama geeft Jelle een kus en een knuffel. “En nu naar bed,” zegt mama weer.

Als alle nachtzoentjes zijn uitgedeeld, doen papa en mama de lichten op de slaapkamers uit. Dan begint Jelle te huilen. “Ik kan niet slapen,” huilt hij. Jelle huilt steeds harder. Zo hard dat Job er niet van kan slapen.
“Ik kan niet slapen als Jelle huilt!” schreeuwt Job vanuit zijn bed.
Mama komt naar boven om Jelle te troosten. Jelle is stil. “Ga nu maar slapen,” zegt mama tegen Job. “Morgen moet je weer naar school.”
“Maar ik moet nog plassen,” zegt Job. Hij springt uit zijn bed en loopt naar de wc. Als Job terug komt, stopt mama hem weer onder de dekens.

Jelle zit op zijn kamer nog wat te spelen. Hij wil nog niet naar bed. Mama tilt hem op, ook hij moet weer onder de dekens.
Mama fluistert: “Ssstttt, Aap slaapt al.” Heel voorzichtig legt ze het aapje naast Jelle neer. “Stil zijn hoor,” fluistert mama, “anders wordt hij wakker.”
Jelle knikt en blijft heel stil liggen.

Job is zijn bed weer uitgekomen. “Mama, mag ik nog wat water drinken?” fluistert Job. “Snel dan”, zegt mama, “en daarna echt naar bed.” Het is bedtijd.

Even is het stil. Maar dan begint Job te huilen. Papa komt naar boven om Job te troosten. Job snikt: “Ik kan niet slapen, er zitten allemaal spoken in mijn kamer.”
Papa spreekt de spoken streng toe: “Spoken, gaan jullie maar buiten spelen. Job moet slapen. Hup, weg hier!”
Papa heeft de spoken weggestuurd. Zou Job nu gaan slapen?

De slaapkamerdeur van Jelle staat op een kiertje. Papa gluurt naar binnen. Jelle slaapt nog niet. Jelle leest zijn aap een boekje voor. Papa doet de deur zachtjes dicht. Jelle valt vanzelf wel in slaap.

Dan is het stil. En het blijft stil. Job en Jelle slapen. Later die avond gaan papa en mama ook naar bed. Maar wat is dat? Het bed van papa en mama is al vol. Job en Jelle zijn stiekem in het grote bed gekropen. Ze liggen heerlijk te slapen.
“Waar moeten wij nu slapen?” jammert mama.

Reageer!