Joris vond een paar zwarte herenschoenen bij de bushalte. Meneer Hinkepink beweerde dat die van hem waren, maar moeder sprak een toverspreuk over de schoenen uit om dat te controleren.
Even later horen ze meneer Hinkepink schreeuwen. Vlug gaan ze kijken…

Moeder slaat haar hand voor haar mond, zoiets heeft ze nog nooit gezien. Meneer Hinkepink zit helemaal onder honderden krioelende regenwormen. Uit de schoenen komen er steeds meer, ze glimmen en hebben een giftige paarse kleur. Het houdt niet op en allemaal kruipen ze op meneer Hinkepink. Over zijn benen, zijn dikke buik, zijn gouden horlogeketting, in de boord van zijn pas gestreken, witte overhemd. Ze kruipen zelfs al over zijn gezicht. Wanhopig slaat meneer Hinkepink de akelige wormen van zich af. Ze blijven maar komen.

“Moeder, er staan een paar zwarte herenschoenen bij de bushalte,” zegt Joris. Hij komt samen met Hondje de keuken binnen. Ze hebben de hele middag buiten gespeeld. Hij ziet er moe en bezweet uit.
“Ik had ze zelf niet gezien, maar Hondje blafte er fel tegen.”
“Had ze maar meegebracht,” zegt moeder.
Joris vindt het maar raar. “Wie laat er nu zijn schoenen bij de bushalte staan?”