Word je later groot?

CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com

“Wat wil jij later worden?”
Vanuit de zandbak kijkt Luc vragend naar Joost.
“Soms wil ik politie worden en soms brandweer,” antwoordt Joost, “maar brandweerman is gevaarlijk, dus dat vind ik een beetje eng.”
“Politie is ook gevaarlijk,” zegt Mijntje. “Je kan wel gewond raken. Maar als je stoer bent, vind je dat niet erg.”
“Ik wil graag in een laboratorium werken als ik groot ben,” zegt Luc. “Ik ga allemaal drankjes mengen. Dan draai ik mijn ton ijskoude stikstof open en druppel dat in een beker, met andere dingen er bij.”

Spinnetjes

Spin spin spinnetje,
die maakte een beginnetje,
van een web met draadjes door elkaar.
Kijk nu is het web al klaar.

Spinnen in de tuin

Het is woensdagmiddag. Jasper en Sanne zitten zich te vervelen op de bank.
“Waarom gaan jullie niet in de tuin spelen. De zon schijnt”, zegt Sannes moeder.
“Ik heb geen zin”, zegt Sanne.
“Nu schijnt de zon. Morgen stormt en regent het weer”, zegt Sannes moeder.
“De juf zegt dat er een heleboel spinnen in de herfst zijn”, zegt Jasper.
“Ja, dat is waar. In de tuin zijn er vast heel veel”, zegt Sannes moeder.
“Ik weet wat we gaan doen. We gaan spinnen zoeken”, zegt Jasper.
“Ja, dat vind ik spannend”, zegt Sanne en springt van de bank.
“Eerst jullie jassen aan. Het is best fris buiten”, zegt Sannes moeder.
Jasper en Sanne rennen naar de gang.

Rex en Kim

Rex was de opening in het woud aan het opruimen voor de volgende dag. Er was vandaag een hele zware storm geweest tijdens de middag. Hierdoor lag de open plek vol met takken en bladeren, die opgeruimd moesten worden voor ze weer pootbal konden spelen.
Rex was na de storm meteen terug gekomen om alles op te ruimen. Hij had er Marcus graag bij gehad, maar die moest letten op zijn zusje, Manou. Dus ruimde Rex de hele open plek helemaal alleen op. Hij schopte de grootste takken weg. Dat was zo handig aan een tyrannosaurus te zijn, hij kon superzware dingen makkelijk wegschoppen met zijn sterke poten.

Rex was begonnen met de kleinere takjes op te ruimen toen hij opeens iets hoorde tussen alle blaadjes. Ritsel ritsel Hij bukte zich nog iets verder naar beneden en zag iets bewegen onder al die blaadjes.

Kabouter opa – deel 2

CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com

Lees hier deel 1 van kabouter opa!

De volgende morgen is Dagmar al vroeg wakker.
Mama zegt: “Vanmiddag komt opa je van school halen, want mama moet even de stad in.”
Dagmar denkt aan het bruine flesje met toverdruppels. Zou opa daar echt van krimpen?

Eindelijk is het zover en opa komt haar uit school halen. Als ze even later thuis zijn, haalt Dagmar haar poppenservies te voorschijn.
“Wil je een kopje thee opa?”
“Nou,” zegt opa “daar heb ik wel trek in. Ik heb dorst!”
Dagmar schenkt een kopje thee in en pakt het flesje, dat ze achter de broodtrommel had verstopt.
“Taadaa! Kijk eens, opa? Druppels van een dokter! Daar word je kleiner van!”

Kabouter-opa

CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com

Dagmar is vijf.

Als haar opa op visite komt, is het altijd heel gezellig. Soms zit hij een krantje te lezen. Dan trekt Dagmar aan zijn mouw.
“Opa wil je met me zwieren? Weet je wel, van ene, tweeje…”
Dat vindt ze heel leuk en opa ook. Hij houdt haar stevig vast en dan draaien ze in de rondte. Eerst langzaam en dan heel vlug. “Eéééne, twééééje, driiiiiiiiiié!”
En dan zijn ze allebei duizelig en ploffen op de bank.

Op een dag zitten opa, Dagmar en mama een beetje te kletsen. Mama zegt: “Dagmar is weer gegroeid, opa. Ze is een centimeter langer geworden, in één maand.”
Opa vindt dat wel veel. Hij zegt: “Straks ben je groter dan opa en ik word alleen maar korter! Ik krimp.”
Daar moet Dagmar om lachen. “Dan wordt je steeds maar kleiner,” zegt ze.

Kabouter Pim en de Boze Tovenaar

CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com

Is Kabouter Pim nieuw voor je? Lees dan eerst zijn andere verhalen in de serie.

Het kasteeldomein binnendringen ging vlot. De zon was volledig onder en met de kunsten van Julius waren ze gemakkelijk de stallen van het kasteel in geraakt.

“Wat doen we nu, Pim? Heb je een plan?” vroeg Margriet.
“We moeten het hoofdgebouw zien binnen te raken. Maar de gangen zien er goed verlicht uit, daar kan Julius zich niet in verstoppen. We zullen het dus alleen moeten doen…”
Pim dacht diep na.
“Hoe kunnen we in het kasteel rondlopen zonder dat we worden gezien?” vroeg hij zich af.
Margriet keek gespannen toe hoe Pim op een plan broedde. Na een tijdje klaarde zijn gezicht op.
“Eigenlijk… Ze mogen ons zien, er mag alleen geen alarm worden geslagen. We mogen niet opvallen! Ik heb een idee…”

Pim, met Margriet op zijn rug, sloop naar de wasserij. Er was niemand te zien. Snel nam Pim een stapel kleren die klaar lag en trok ze aan… En even later stond er niet meer Pim de kabouterjongen, maar Pim de kasteelwacht.

Kabouter Pim en de stadswacht

CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com

Is Kabouter Pim nieuw voor je? Lees dan eerst zijn andere verhalen in de serie.

De avond viel. Julius de zwarte eenhoorn stapte door het woud. Op zijn rug zat Pim, die in een boek aan het lezen was. En op Pim zijn rug zat Margriet, de sprekende bloem. Ze was druk om zich heen aan het kijken.

“Pim?” vroeg Margriet, “zie je dat uitsteeksel ginder heel ver?”
Pim keek op uit zijn boek en tuurde in de richting waarin Margriet wees.
“Dat is denk ik een wachterstoren van Plimurr, onze hoofdstad.”
“Ben je hier al eerder geweest Pim?”
“Nee Margriet,” lachte Pim, “Ik wist niet veel over ons land of onze hoofdstad, dus ik heb er dit boek over gelezen.”
Pim hield het boek omhoog.
“Volgens het boek staan er zeven zo’n torens verspreid rond de stad, om al van ver vijanden te kunnen zien komen.”

Wees maar niet bang

Diep in een holletje,
was een klein bang molletje.
Het molletje was zo bang,
Voor de uil en de slang.

Kabouter Pim en Julius

CC0 Creative Commons - bron: pixabay.com

Is Kabouter Pim nieuw voor je? Lees dan eerst zijn eerste verhaal: Kabouter Pim en de magische bloem.

Het was een mooie herfstdag. Kabouter Pim was in zijn tuintje aan het werk. Margriet, de magische bloem, stond in een grote bloempot naast hem. Pim had voor haar die grote bloempot gemaakt. Er hingen twee riemen aan zodat hij die als een rugzak kon dragen. Zo kon hij Margriet gemakkelijk verplaatsen en meenemen. Ze waren beste vrienden geworden.

“Pim, ik… Ik weet weer iets!” riep Margriet opeens.
Pim legde zijn schopje neer en draaide zich naar haar. Dit waren belangrijke momenten. Pim en Margriet hadden al veel gebabbeld en het was gebleken dat Margriet niet veel meer over haar verleden wist. Ze wist niks meer over haar mama of papa, ze wist niet of ze ooit andere vriendjes had gehad, ze wist zelfs niet hoe ze tussen de doornstruiken terecht was gekomen!
Nu ze bij Pim was en weg van tussen die struiken, begon ze zich echter beetje bij beetje dingen te herinneren. Zo had ze zich iets herinnerd over haar mama: ze wist niet hoe ze heette of hoe ze er uit zag, maar het was plots bij haar opgekomen dat haar mama heerlijk naar bloemen rook. Dat was totnogtoe de enige herinnering die ze over haar moeder had…

VOLG ONS

535FansLike
48VolgersVolg
8VolgersVolg

POPULAIRE VERHALEN